ตกใจมากที่เห็นแมวตัวเองคาบกระต่ายตัวน้อยที่ร่างอ่อนระทวยเอาไว้ในปาก

ถึงจะแว้บเดียวแต่ก็เห็นว่าเป็นกระต่ายเด็ก คิดว่าคงเป็นลูกกระต่าย ตัวใหญ่ประมาณลูกแมวอายุ 1 เดือน

ตอนแรกที่เห็นแมวกระโดดออกมาจากหลืบมีอะไรอยู่ในปาก หัวสมองก็แล่นเร็วมาก วินาทีแรกที่คิดคือแม่แมวที่ไหนคาบลูกมาแถวนี้ … เอ๊ะ ในปากไม่ใช่ลูกแมว .. ลูกกระต่ายนี่นา .. ไปคาบมากจากไหน …และเฮ้ยยยยย นั่นแมวเรานี่นา!!!

พอตั้งสติได้ว่าเป็นแมวเรา — เมี่ยงคำ — ที่คาบกระต่ายอยู่ ก็รีบเดินเข้าไป แต่เมื่ยงคำก็วิ่งหนีกระโดดข้ามกำแพงไปเสียก่อน

เศร้าใจมากมาย Y_Y

ก็เข้าใจนะ ที่เค้าเรียกสัญชาตญาณนักล่า เพราะปกติแมวเราก็ไล่จับจิ้งจก แมลงสาป นกพิราบ ผีเสื้อ แมงมุม งู หนู และ ฯลฯ เป็นประจำ ตามแต่จะหามาเล่นได้

จริงๆเราไม่เคยสนับสนุนให้แมวที่เลี้ยงไว้จับตัวอะไรพวกนี้เล่น — ยกเว้นแมลงสาป ;P — ถ้าเห็นก็จะห้ามตลอด ไม่อยากให้เล่นเลย

ไม่ได้จะแอ๊บบอกว่าตัวเองใจดีมีเมตตาอะไรนะ แต่ของเล่นอย่างอื่นก็หามาให้เล่นเต็มบ้านแล้ว ไม่ต้องไปจับตัวอะไรพวกนี้มาเล่นก็ได้ แถมเล่นไปก็ไม่ดีต่อสุขภาพแมวด้วย ทำให้อ้วก แล้วไหนจะยังเรื่องพยาธิอีก แต่ก็เข้าใจว่าเป็นธรรมชาติของเค้า

แต่ถึงยังไง ตอนที่แมวเราจับตัวพวกนี้มาเล่น ก็ยังไม่รู้สึกแย่เท่าตอนที่ไปจับกระต่ายมา ไม่รู้สิ อธิบายไม่ถูก รู้แต่ว่าจิตใจมันห่อเหี่ยวมาก y_y

อีกอย่างกระต่ายเค้าก็น่าจะมีเจ้าของด้วย แถวบ้านเรามีกระต่ายหลุดหลงมาเป็นประจำ แต่คงเพราะตัวนี้เป็นกระต่ายเด็ก ก็เลยโดนขย้ำเอา … เฮ้อ พูดแล้วเครียด

นี่ยังไม่รู้ว่า ถ้ามีใครมาถามหากระต่าย เราจะตอบเค้าว่ายังไงเลยนะเนี่ย