คุณวิลเลี่ยม เป็นกระต่ายของข้างบ้าน

พอกรงพัง เพราะขาดการดูแลเอาใจใส่ คุณวิลเลี่ยมก็เลยวิ่งมาบ้านเรา คิดว่าน่าจะเป็นวันที่ 20 ตุลาคม 2553

เมื่อก่อนคุณวิลเลี่ยมไม่ได้ชื่อคุณวิลเลี่ยม แต่เพราะเราไม่รู้จักชื่อ พอย้ายมาอยู่กับเราก็เลยตั้งชื่อให้ว่า “คุณวิลเลี่ยม”

จำได้ว่าช่วงนั้นเห็นข่าวของเจ้าชายวิลเลี่ยมในทีวีบ่อยๆ พอต้องตั้งชื่อกระต่าย ชื่อนี้ก็เลยแว้บเข้ามาในสมองเป็นชื่อแรก

ที่บ้านไม่เคยเลี้ยงกระต่ายมาก่อน — ทั้งๆที่แม่ชอบกระต่ายมาก — ก็จัดการซื้อกรง อาหารกระต่าย กับคู่มือเลี้ยงกระต่ายมา 1 เล่ม

ในคู่มือไม่ค่อยให้อะไรเท่าไหร่ แต่ก็ทำให้รู้ว่า กระต่ายไม่ทนต่ออากาศร้อน

คุณวิลเลี่ยมเลี้ยงไม่ยาก รักสันโดษ ชอบอยู่เงียบๆ — ไม่รู้ว่ากระต่ายนิสัยแบบนี้ทุกตัวรึเปล่า —

คุณวิลเลี่ยมยอมให้ลูบตัว ลูบหัว — แม้ท่าทางจะไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ — ขนคุณวิลเลี่ยมนิ่มมาก ^^

ถ้าลูบขนคุณวิลเลี่ยมนานเกินไป คุณวิลเลี่ยมจะวิ่งหนี

คุณวิลเลี่ยมไม่ยอมให้อุ้ม เวลาอุ้มคุณวิลเลี่ยมจะดิ้น และเอาเท้าถีบ

คุณวิลเลี่ยมไม่ชอบอยู่ในกรง ชอบออกมานอนเล่นนอกกรงมากกว่า

คุณวิลเลี่ยมไม่กลัวแมว ปรับตัวเข้ากับแมวได้เป็นอย่างดี

คุณวิลเลี่ยมชอบกินผักเย็นๆ กรอบๆ รวมถึงน้ำแข็งบดด้วย

คุณวิลเลี่ยมไม่ชอบกินแครอท — ไม่เหมือนในการ์ตูน — งงมาก เพราะแครอท เป็นสิ่งที่มั่นใจอย่างแรกว่าคุณวิลเลี่ยมจะกินได้อย่างเอร็ดอร่อย

คุณวิเลี่ยมยอมกินแครอทที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆเท่านั้น — ไม่เหมือนในการ์ตูน (อีกแล้ว)

คุณวิลเลี่ยมปลื้มแอปเปิ้ลมากเป็นพิเศษ

คุณวิลเลี่ยมเป็นโรคมะเร็งกรามช้าง — เกิดจากฟันผุ — คุยกับหมอแล้วสรุปว่า การรักษาจะเป็นการทรมานคุณวิลเลี่ยม

ตัดสินใจให้คุณวิลเลี่ยมอยู่ตามธรรมชาติ

คุณวิลเลี่ยมจากไปอย่างสงบในวันศุกร์ที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2555

เพราะมีคุณวิลเลี่ยมถึงได้รู้ว่า กระต่ายก็นอนตะแคง นั่งสัปหงก หาว และบิดขี้เกียจได้เหมือนกัน

ขออโหสิกรรม และขอขอบคุณคุณวิลเลี่ยมที่เป็นเพื่อนกัน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมากว่า 2 ปี

R.I.P.