เมื่อต้นเดือนมกราที่ผ่านมา เรามีอันต้องขึ้นไปทำธุระที่เชียงใหม่ จังหวัดที่เราใช้ชีวิตเรียน เล่น เที่ยวอยู่ 4 ปีเต็มๆ จังหวัดที่มีความทรงจำฝังไว้มากมาย

เชียงใหม่เป็นเมืองที่แสนทรงเสน่ห์ ยืนยันได้จากการที่เพื่อนๆหลายคน บ้างตัดสินใจตั้งรกรากอยู่ บ้างขวนขวายหาหนทางกลับมา บ้างโหยหาอยากกลับมาใช้ชีวิต

เราบอกไม่ได้ว่าเมืองเชียงใหม่น่าหลงใหลอย่างไร อากาศ ผู้คน หรือความเป็นเมืองท่องเที่ยวที่เต็มไปด้วยสถานที่แปลกตา ประมาณว่าขุนเขาอยู่เบื้องหน้า ดาราอยู่แค่เอื้อม …

รู้เพียงว่า การมาเยือนเชียงใหม่ แม้ในสถานการณ์ที่ไม่น่ารื่นรมย์เช่นครั้งนี้ กลับทำให้ลิ้นชักแห่งความทรงจำที่ไม่เคยปิดสนิท ถูกดึงจนเปิดอ้า

…เพื่อนเก่ารายล้อม หัวเราะเล่นหัว… ดีใจ และเพลิดเพลินกับข่าวคราวความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเพื่อนๆ ที่เล่าสู่กันฟัง

เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก บอกได้เพียงว่าเหล่านั้น ก่อเกิดเป็นความต้องการอันเข้มข้น

เพื่อนคนนึงบอกว่า “ไม่น่าไปเชียงใหม่เลย ไปแล้วคิดถึง” ….ซึ่งเป็นความรู้สึกเดียวกัน

เพราะหลังกลับจากเชียงใหม่ คล้ายกับว่าเรากลับมาแค่เพียงบางส่วนเท่านั้น

พยายามหาเหตุผลให้ตัวเองว่า เราจะสามารถใช้ชีวิตแบบคนทำงานในเชียงใหม่ได้หรือไม่ เนื่องด้วยชีวิตการทำงานกับชีวิตในวัยเรียนนั้น แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

หรือสิ่งที่เราโหยหาเป็นเพียงช่วงเวลาหรรษา รื่นเริงที่ผ่านมาเท่านั้น

…. “เชียงใหม่มีปัญหาหมอกควันนะ แกเป็นภูมิแพ้จะอยู่ได้เหรอ?”…

… “แมวเลี้ยงไว้ตั้งหลายตัว จะมีที่ทางให้มันรึเปล่า?”….

… “แล้วแม่ล่ะ เค้่าจะยอมย้ายไปด้วยเหรอ?” …

… “จะไปทำอะไรที่นู่น?” …

เหล่านี้ล้วนเป็นเสียงทักท้วง ที่ไม่สามารถมองข้าม