งานเทศกาลนิทานในสวน จัดติดต่อกันเป็นปีที่ 8 แล้ว โดยงานจะจัดกันทุกเย็นวันเสาร์ เวลา 16.00 – 17.30 น. เริ่มตั้งแต่วันที่ 21 มกราคม – 11 กุมภาพันธ์ 2555 โดยปีนี้เริ่มที่สวนลุมพินี บริเวณสวนปาล์ม จากนั้นจะไปจัดต่อที่สวนรถไฟ 4 สัปดาห์ (บริเวณศูนย์เยาวชน) และปิดท้าย 2 สัปดาห์สุดท้ายที่สวนสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ  (บริเวณสวนปาล์ม) เพราะงั้นถ้าใครจะไปร่วมงาน คงต้องเช็ควันที่ให้แน่นอนนิดนึง จะได้ไม่พลาด ^^

ส่วนที่เชียงใหม่ เป็นงานเทศกาลนิทานในสวน เชียงใหม่ ปีที่ 3’ จัดที่ สำนักส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ วันที่ 4 – 25 กุมภาพันธ์ 2555

วันที่เราไปคนก็ไม่เยอะเท่าไหร่ อาจเป้นเพราะอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน ในงานมีแบ่งเป็น 2 ส่วน คือส่วนเวที และส่วนกิจกรรม

เร่ิมแรกที่ส่วนเวที ก็มีการเล่านิทาน วันนี้เล่าเรื่อง “วันเยี่ยมไข้เอมอส แมคกี : A Sick Day for Amos McGee” เสร็จจากเล่านิทานก็มีสัมนาพูดคุย ให้ความรู้กับพ่อแม่ผู้ปกครองอีกนิดหน่อย แล้วก็มีกิจกรรมปรดิษฐ์ให้เด็กๆได้ทำกัน วันนี้มีการประดิษฐ์หมวกหน้าสัตว์ (แต่เหมือนเด็กจะเข้าใจว่าเป็นหน้ากากมากกว่า) กับกระปุกออมสินที่ทำจากกระดาษแข็ง ตกแต่งด้วยกระดุมและโบว์

เรียกว่าเป็นกิจกรรมที่ดีสำหรับเด็กและครอบครัวเชียวแหล่ะ แต่เราว่าเวลาอาจจะน้อยไปซักนิด เพราะประมาณ 6 โมงเย็น พี่ๆเจ้าหน้าที่ก็เริ่มเก็บกวาดสถานที่กันแล้ว ซึ่งเด็กบางคนยังทำกิจกรรมได้ไม่ครบเลย น่าจะมีเวลาสำหรับทำกิจกรรมประดิษฐ์มากกว่านี้

อ้อ … ลืมเล่าว่า ในงานจะมีหนังสือนิทานมาให้อ่านเยอะแยะเลย ถ้าเราไปเร็ว ช่วงก่อนงานจะเริ่มก็นั่งอ่านหนังสือไปเพลินๆได้ แต่ที่เราปลื้มมากก็คือ มีพี่ๆอาสาสมัครมาเล่า-อ่านหนังสือนิทานให้เด็กๆฟังด้วยนี่ดิ … เริ่ด ^^

http://johnpolacek.github.com/ResponsiveThumbnailGallery/

http://speckyboy.com

เมื่อวานนี้นั่งดูสารคดีท่องโลกกว้าง ตอน คิดได้ไงนี่ – ของเล่นอนาคต ที่ออกอากาศทางช่องไทยพีบีเอส ทำให้คิดว่า ที่เมื่อก่อนเราเคยพูดๆกันว่า ในอนาคตคนเราจะมีหัวโตๆ เพราะใช้สมองมากเกินไป ตัวผอม แขนขาเล็ก-ลีบเพราะไม่ได้ใช้งาน นั่งแปะอยู่หน้าคอมอย่างเดียว ดูเหมือนความคิดที่ว่านี่คงต้องเปลี่ยนไปแล้วล่ะ

จากในสารคดี เกมส์คอมพิวเตอร์ในอนาคต ไม่ได้เน้นแค่ความเหมือนจริง แต่เน้นให้คนเล่นมีส่วนร่วมจริงๆ นั่นก็คือโลกเสมือน อย่างกับหนังวิทยาศาสตร์ฮอลิวู้ดไม่มีผิดเลย

การเล่นเกมส์ในยุคใหม่ เราจะไม่ถูกจำกัดอยู่แค่ที่หน้าจอสี่เหลี่ยมอีกต่อไป แต่จะมีการโต้ตอบกับคอมพิวเตอร์หรือตัวเกมส์มากขึ้น โดยใช้ความสามารถพื้นฐานที่ควรรักษาไว้ของมนุษย์ คือการเดิน วิ่ง คว้า จับ ฯลฯ

เกมส์รูปแบบใหม่ๆที่มีการคิดค้นขึ้น จะทำให้ผู้เล่นมีปฏิสัมพันธ์กัน ไม่เฉพาะแค่การแชตผ่านทางแป้นคีย์บอร์ด แต่เป็นการพูดคุยจริงๆ

ฟังดูดีไม่ใช่เล่น

ไม่รู้ว่าต้องรออีกกี่สิบปี เทคโนโลยีที่ว่านี้ถึงจะได้รับการพัฒนาอย่างสมบูรณ์ และหวังว่าถ้าออกมาจริงๆ เราทุกคนคงจะมีโอกาสได้ใช้เทคโนโลยีที่เป็นประโยชน์และสนุกแบบนี้เท่ากันทุกคน ^^

คราวนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับกลุ่มสี จากเว็ป http://colorschemedesigner.com/

แต่ไม่ถึงกับรู้ลึกรู้จริง

เจอเว็บที่ทำเป็นแผนภาพเกี่ยวกับทฤษฏีสี ก็เลยคิดว่าน่าสนใจและน่าเก็บเอาไว้ดู เมื่อถึงเวลาจำเป็นต้องใช้ จะได้ไม่ต้องมานั่งหลับตาเดาเอา ^^

http://www.paper-leaf.com/blog/2010/01/color-theory-quick-reference-poster/

หลายคนบ่นว่าลอยกระทงปีนี้ค่อนข้างเงียบเหงา เพราะหลายจังหวัดต้องประสบกับอุทกภัยครั้งใหญ่ รวมถึงเมืองหลวงของประเทศไทย – กรุงเทพมหานครด้วย

น้ำท่วมในปีนี้ ว่ากันว่าเป็นอุทกภัยครั้งร้ายแรงที่สุดเท่าที่เคยเกิดขึ้นในประเทศ ก่อให้เกิดความเสียหายทั้งทางด้านทรัพย์สิน สังคม และศรษฐกิจมูลค่ามหาศาล

จากเหตุการณ์ครั้งนี้ หลายคนได้เรียนรู้ และได้รับบทเรียนต่างๆมากมาย แม้มูลค่าที่เราต้องจ่ายไปกับการเรียนครั้งนี้ จะค่อนข้างราคาแพงเกินไป  แต่ก็หวังว่าทั้งภาคประชาชนและรัฐบาลจะได้นำความรู้ที่ได้ในครั้งนี้ มาทบทวน ปฏิบัติอย่างจริงจังและต่อยอดให้เกิดประโยชน์กับประเทศในอนาคต

กลับมาพูดถึงเทศกาลลอยกระทงกันต่อดีกว่า ในปีนี้อย่างที่รู้กันว่าเกิดน้ำท่วมขยายเป็นวงกว้างในเขตต่างๆของกรุงเทพมหานคร ทำให้กทม.ต้องขอความร่วมมือกับประชาชนให้งดลอยกระทงในเขตพื้นที่ประสบภัย เพราะอาจก่อให้เกิดอัคคีภัย รวมถึงขยะจำนวนมหาศาล ที่ตอนนี้ทางกทม.ไม่มีความสามารถในการจัดเก็บได้อย่างเต็มที่

แต่เท่าที่เห็น ปีนี้คนทั่วไปก็ยังคงให้ความสำคัญกับเทศกาลลอยกระทง บางส่วนต้องการรักษาประเพณีที่ทำสืบทอดกันมา บางส่วนต้องการงานรื่นเริงเพื่อคลายเครียดกับปัญหาที่ต้องพบเจอมาตลอดเดือน และบางส่วนต้องการขอขมาต่อแม่คงคา และขอให้ระดับน้ำที่ท่วมสูงลดลงโดยเร็ว

ไม่ว่าจะเพราะหรือเพื่ออะไร การรักษาวัฒนธรรมประเพณีของชาติก็เป็นสิ่งดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าประเพณีนั้นๆ สามารถกระตุ้นและรักษาจิตสำนึกด้านดีของคนในชาติไว้

สำหรับเรา ลอยกระทงปีนี้ก็เหมือนกับทุกๆปี เพียงแต่รู้สึกว่าบรรยากาศจะสนุก คึกคักมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ มีทั้งคนขายและลอยกระทงกันค่อนข้างหนาตา ผิดแต่เสียงพลุ ประทัดที่ดูจะเบาบางกว่าทุกปี รวมทั้งตามโรงแรมก็ไม่มีการจุดพลุเฉลิมฉลอง

สิ่งที่สร้างความประหลาดใจและรอยยิ้มให้เราสำหรับปีนี้ ก็คงจะเป็น ‘กระเทียม’ ที่เด็กๆชอบเอามาปาเสียงดังแป๊ะๆ แต่ดูเหมือนปีนี้กระเทียมที่เรารู้จัก ปาเล่นกันมาตั้งแต่เด็กจะมีหน้าตาเปลี่ยนไป คือเปลี่ยนเป็นแท่งเล็กๆ แทนที่จะมีหน้าตาเหมือนกับกระเทียมจริงๆเหมือนเมื่อก่อน

แต่ถึงหน้าตาจะเปลี่ยนไปยังไง เสียงเป๊าะๆ แป๊ะๆ ก็ยังสร้างรอยยิ้มให้กับ ‘ผู้ปา’ ได้ไม่เปลี่ยนแปลง ^^;

Song:

tooi natsukashiki keshiki yasashii yuki no kaori
togire togire no kioku wo tsumui de michi wo sagasu

The distant and nostalgic scenery, that sweet fragrance of snow,
they tie down my broken memories and search for the road I must take.

kurui dashita sadame ni tashikana me no mae mo
nani mo kamo mienai

In this Chaotic Destiny, you may not be able to see the certainty
right in front of your eyes.

tookute mienai chiisana tomoshibi
negau hodo ni ushinau mono
fukai yami wo kirisaiteku
kokoro ha koko ni aru to

The small light is so far I can’t see it,
if I wish enough in order to see it…I’ll lose something.
But a heart that shatters the deepest darkness
lies right here.

kanaderu sanbika atatakai namida
koboreochiru ikiyuku kagiri
sora wo aogu akai hitomi
mitsuketa asu he no michi
arukidasu

This flowing hymn, this warm tear
spill and try to live as much as they can.
These Scarlet Eyes look at the sky,
and I walk the road leading to the future
they found.

itsuka chikatta kotoba ga azayaka ni yomigaeru
tadorifureyuku kioku ha ibara no michi no shirushi

The words we once vowed vividly resurrect,
the memories it finally touched upon, are the proof of the Thorny Path we took.

omoidashita sadame no subete wo ukeireta
nigiru te ha kesenai

I remembered I accepted everything this life gave me,
our held hands won’t disappear.

itsukushimu inori chiisana hohoemi
mamoru tame ni michibikareru
kanashimi sae kirisaiteku
kokoro ha koko ni aru to

This pitiful prayer, this tiny smile,
in order to protect them, I’m led towards
the heart that can even shatter sadness,
that heart lies right here.

tsunagaru utagoe ai wo shiru namida
ikutsumo aru inochi no kagiri
sora he tsudzuku hana no tsubasa
sakaseta asu he no michi
tsudzuiteku

Synchronized singing voices, tears that know of love,
there are many of them in this limited life.
The Wings of Flowers continue towards the heavens,
continuing towards the
road of a Flourished Future.

saigo no negai wo kanaeru no da to shitara
hitotsu dake no hikari wo todokeru

If my final wish is granted,
I will send you a single ray of light.

tookute mienai chiisana tomoshibi
negau hodo ni ushinau mono
fukai yami wo kirisaiteku
kokoro ha koko ni aru to

The small light is so far I can’t see it,
if I wish enough in order to see it…I’ll lose something.
But a heart that shatters the deepest darkness
lies right here.

kanaderu sanbika atatakai namida
koboreochiru ikiyuku kagiri
kageri mo naku mayoi no nai
hitomi no kotae idaite susundeku

This flowing hymn, this warm tear
spill and try to live as much as they can.
There’s nothing to be sad about, nothing to be confused about,
I embrace the Answer of my Eyes and continue forward.

Lyric and Translation from http://sziur18.wordpress.com/2009/08/07/noria-hitomi-no-kotae-lyrics-translation/

เมื่อคืนได้รับข่าวที่เรียกได้ว่าเป็นข่าวดี คือ แมวน้อยที่เพื่อนในเฟสบุ๊คเก็บได้ และกำลังพยายามหาบ้านให้อยู่ ตอนนี้มีบ้านและทาสแมวเป็นของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

น่าดีใจจริงๆ ^^

ไม่ใช่เหราะใจดีอะไร แต่เพราะความละเลยของเจ้าของเดิม ทำให้กรงพัง และกระต่ายหลุดออกมา

จำได้ว่าวันนั้นได้ยินเสียงหมาเห่าผิดปกติ ก็เลยไปดู ปรากฏว่าหมากำลังเห่ากระต่ายอยู่ พอเดินไปดูที่กรงมัน ก็เห็นแต่กรงผุๆพังๆ ก็เลยอุ้มกระต่ายมาไว้ที่บ้าน

ตั้งชื่อให้ว่า “คุณวิลเลี่ยม”

ไม่เคยเลี้ยงกระต่ายมาก่อน แต่ก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร ซื้อกรง, ที่ใส่น้ำสะอาด, อาหารกระต่าย แล้วก็ฟางไว้แทะเล่น

คุณวิลเลี่ยมก็ไม่เคยงอแงอะไร เลี้ยงง่าย ไม่ชอบยุ่งกับคน

แต่ถึงวันนี้ผ่านมา 1 ปีเต็ม เราก็ยังรู้สึกว่าไม่ค่อยรู้จักกระต่ายเท่าไหร่ เพราะหน้าตามันไม่แสดงอารมณ์อะไร แล้วก็ไม่ได้ส่งเสียงว่าต้องการอะไรด้วย เลยรู้สึกเหมือนไม่ค่อยเข้าใจเค้าเท่าไหร่ แถมหน้าคุณวิลเลี่ยมก็เฉยๆนิ่งๆตลอด ไม่รู้ว่าคุณเค้าคิดอะไรอยู่

แต่ถึงยังไงก็คิดว่าคุณวิลเลี่ยมจะอยู่บ้านเราอย่างมีความสุข จากนี้ต่อไปนะ ^^